źródło: abcofinternetmarketing.co.za

Firmy, zarówno duże, jak i te zatrudniające niewiele osób, muszą ciągle się rozwijać. W innym wypadku szybko zostaniemy wyprzedzeni przez konkurencję. Zakup kolejnych urządzeń czy pojazdów oraz rozbudowa nieruchomości firmy kosztują. Przedsiębiorcy, którzy nie mają na koncie odpowiedniej ilości gotówki, którą mogliby przeznaczyć na wyżej wymienione cele, mogą zdecydować się m.in. na leasing lub kredyt inwestycyjny. Które z tych rozwiązań jest korzystniejsze?

To, czy lepszy dla nas okaże się leasing czy kredyt inwestycyjny będzie zależeć oczywiście od szeregu czynników. Przyjrzyjmy się zatem bliżej tym dwóm sposobom zewnętrznego finansowania firmy.

 Kredyt inwestycyjny

Kredyt inwestycyjny możemy przeznaczyć nie tylko na zakup środków trwałych, a więc wspomnianych urządzeń, pojazdów czy rozbudowę nieruchomości, a także na wykupienie licencji, koncesji czy patentów. Podjęcie się tych przedsięwzięć ma przyczynić się do zwiększenia majątku firmy. Przeznaczyć go można także na wykupienie patentu czy licencji. Sporo firm bierze go celem sfinansowania przedsięwzięć o charakterze inwestycyjnym.

Pamiętajmy, że ubiegając się o taki kredyt musimy prowadzić naszą działalność gospodarczą przez przynajmniej 12 miesięcy. Trzeba liczyć się również z tym, że bank będzie wymagał od nas przedstawienia dużą ilość dokumentów (m.in. z ZUS-u, Urzędu Skarbowego), a często nawet biznesplanu. Wymagane jest także zabezpieczenie w formie hipoteki, a w wielu bankach również wniesienie swojego wkładu własnego (ok. 25% inwestycji).

Leasing

Alternatywą dla kredytu inwestycyjnego jest leasing. Ta forma zewnętrznego finansowania inwestycji jest równie popularna jak poprzednia. Polega ona na tym, że firma leasingowa (leasingodawca), do której się zgłosimy, zakupuje przedmiot (maszyna, urządzenie, nieruchomość, środek transportu, sprzęt elektroniczny etc.), po czym oddaje go do użytkowania leasingobiorcy, czyli w tym wypadku nam.

Jako leasingobiorca zobowiązujemy się do regularnej spłaty z góry określonych rat. Raty te oraz opłaty wiążące się z użytkowaniem przedmiotu możemy wliczyć w koszty uzyskania przychodu. Musimy pamiętać o tym, że jeśli używany przez nas przedmiot będzie wymagał naprawy, to my za nią zapłacimy. Po zakończeniu umowy leasingu, objęty nim przedmiot jest nadal własnością leasingodawcy (mamy prawo pierwokupu środka przed osobami trzecimi). Sporą zaletą tego rozwiązania jest to, że nie musimy przedkładać takiej ilości wszelkiego rodzaju dokumentów i zaświadczeń, jak w przypadku starania się o kredyt inwestycyjny. Wymagany wkład własny z reguły oscyluje wokół 10% wartości przedmiotu.

Od wielu lat leasing uchodzi za najpopularniejsze źródło finansowania zewnętrznego w firmach. Jeśli i ty zastanawiasz się nad nim, musisz najpierw uściślić, czy chodzi ci o leasing operacyjny czy finansowy. Aby to zrobić, trzeba najpierw poznać, czym różnią się one między sobą. I tego właśnie dowiesz się z poniższego artykułu.

Leasing operacyjny

Zwany jest inaczej leasingiem usługowym. Chodzi w nim o czasowe przekazanie danego dobra inwestycyjnego w użytkowanie leasingobiorcy przez leasingodawcę. Umowa leasignu operacyjnego musi być zawarta na czas określony. W umowie takiego rodzaju leasingu leasingobiorca może uzyskać prawo zakupu leasingowanego przedmiotu po jej zakończeniu za z góry ustaloną wartość końcową, która powiększona jest o podatek VAT. Raty leasingowe uznawane są tutaj za koszt uzyskania przychodów leasingobiorcy, przez którego przedmiot ten nie jest jednak amortyzowany. Po upłynięciu okresu obejmującego leasing, można zdecydować się na jedną z trzech możliwości, mianowicie: odsprzedanie przedmiotu osobie trzeciej, sprzedaż leasingobiorcy lub kolejne przedłużenie umowy.

Leasing finansowy

Ten rodzaj leasingu zwie się inaczej leasingiem kapitałowym. Podobnie, jak w przypadku leasingu operacyjnego, w nim również chodzi o czasowe przekazanie danego dobra w użytkowanie leasingobiorcy. Tutaj także umowa musi być zawarta na czas określony. W tym wypadku przedmiot leasingu jest już amortyzowany przez leasingobiorcę. Po zakończeniu umowy, z chwilą uiszczenia ostatniej raty, leasingobiorca staje się właścicielem przedmiotu wziętego w leasing.

Słyszymy czasem, że ktoś spośród naszych znajomych wziął coś w leasing bądź podpisał umowę najmu. Nie zawsze jednak wiemy, że choć zarówno skutki leasignu, jak i najmu są w gruncie rzeczy podobne, nie można tych pojęć używać zamiennie. Obie te umowy, uregulowane w Kodeksie cywilnym, są kuszącą alternatywą dla tradycyjnego kupna. Nim zdecydujemy się na któreś z tych rozwiązań, musimy poznać ich definicje oraz podstawowe różnice między nimi.

Umowa leasingu

Leasingodawca zobowiązuje się do nabycia na ustalonych wcześniej warunkach od wskazanego zbywcy rzeczy (np. samochodu, urządzenia), którą będzie obejmował leasing. Po dokonaniu tego oddaje nabytą rzecz leasingobiorcy, a więc osobie, która zdecydowała się wziąć ją w leasing. Rzecz ta może zostać oddana na określony czas tylko do używania lub i do używania, i do pobierania z racji tego pożytków. Leasingobiorca natomiast zgadza się na zapłacenie leasingodawcy wynagrodzenia finansowego w ustalonych wcześniej ratach. Ma być ono przynajmniej równe cenie nabycia rzeczy przez leasingodawcę lub wyższe od niej. Na leasing decydujemy się najczęściej wówczas, gdy dana rzecz będzie nam potrzebna przez dłuższy czas. Mamy też opcję wykupu leasingowanego samochodu czy urządzenia.

Umowa najmu

Wynajmujący zobowiązuje się do oddania najemcy określonej wcześniej rzeczy do używania jej przez oznaczony bądź nie oznaczony okres czasu. Najemca natomiast ma nałożony na siebie obowiązek polegający na płaceniu wynajmującemu czynszu. Najczęściej oznaczony jest on w pieniądzach, ale równie dobrze mogą to być inne świadczenia, ustalone wcześniej przez wynajmującego i najemcę. Mogą to być np. określone usługi świadczone przez najemcę na korzyść wynajmującego. Umowę najmu warto podpisać wtedy, gdy dana rzecz potrzebna nam będzie na krótki okres. Pamiętajmy, że w przypadku umowy najmu długoterminowego nie możemy liczyć potem na opcję wykupu.